*:[ AtTr@cti๐N Blog]=Turn Back!

....

" ดอกเมฆ ๆ เราขอถามไรหน่อยดิ " ก้อนไม้พูด

" อะไรละ " ..

" เราอยากรู้จังเลยว่าทำไมท้องฟ้าถึงกว้างใหญ่ขนาดนี้นะ

แล้วมันจะมีอะไรกว้างใหญ่กว่าท้องฟ้านี่อีกไหม.. "

" เราก็ไม่รู้เหมือนกัน " 

" แต่เราว่านะ.. มันต้องมีอะไรที่กว้างใหญ่กว่าท้องฟ้านี่แน่นอนเลย " ดอกเมฆบอกพร้อมทำท่าทาง

" ก้อนไม้... แม่เราเคยสอนมาว่า.. ทุก ๆ อย่างบนโลกนี้ ย่อมมีสิ่งที่สูงสุด และมีสิ่งที่สูงกว่า "

" ดังที่เขาพูดกันว่า.. " เหนือฟ้าย่อมมีฟ้า " ยังไงละ "

" ดังนั้นเราไม่ควรใช้ชีวิตอย่างเย่อหยิ่งว่าเราเก่งที่สุดแล้ว "

" เพราะยังไงซะ ก็อาจจะมีคนที่เก่งกว่าเราอยู่ "

" แต่จงใช้ความเก่งของเราเป็นตัวเพิ่มความมั่นใจให้เราในการทำสิ่งต่าง ๆ จะดีกว่านะ "

ดอกเมฆพูดแบบที่ไม่มีจังหวะให้ก้อนไม้พูดแทรกได้เลย

" อืมห์ เราเข้าใจแล้ว ดอกเมฆ [ ถึงแม้นายจะพูดคนเดียวเลยก็เหอะ ] "

หลังจากนั้นทั้งสองก็ใช้ชีวิตอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า " ข้าเก่งและข้าทำได้ "

แต่ก็ไม่ลืมที่จะระลึกไว้เสมอเช่นกันว่า " อาจจะมีคนที่เก่งกว่าข้าและทำได้ดีกว่าข้าก็ได้ "

เมื่อถึงเวลาที่ข้าเจอเขาคนนั้นแล้ว ข้าจะ " เรียนรู้จากเขาและนับถือเขา "

" อันที่จริงคำว่า .. คำว่า " ขีดจำกัด " ไม่ควรเกิดขึ้นบนโลกนี้ด้วยซ้ำ "