อย่าอ้อนวอนฟ้า  ถึงหนทางที่ต้องการ >>

แต่จงเดินไปสู่หนทางที่ต้องการด้วย 2 มือ และ สอง ตีน ของตน

อย่าเกียจคร้าน อย่าอายทำกิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา และ อย่ามีข้ออ้าง

 

ระหว่างเดินไปสู่จุดหมายก็อย่าลืม .. อย่าลืม !

ว่าใครคือคนที่ให้กำเนิดเรา ดูแลเรา ตลอดมาและตลอดไป

อย่าทิ้งท่านไว้ระหว่างทางที่เราเดินไปสู่จุดหมาย

ผมรู้ว่าจุดหมายที่เพื่อน ๆ ต้องการจะไป  มันมีอุปสรรคมากมาย

 

 

 

 

.. ยิ่งจุดหมายที่เราจะไปมีอุปสรรคมากเพียงใด

มันยิ่งทำให้เราเข้มแข็ง !  แต่บางครั้ง..

เราอาจจะงมอยู่กับจุดหมายที่เราต้องการจนลืมบางสิ่งไป

นั่นคือป่าป๊า และ หม่าม๊าของเรา

ห้ามลืมเด็ดขาด !! 

อย่าให้ท่านพลัดหลงระหว่างทางที่เรากำลังไป

อย่าทิ้งท่านกลางทาง

อย่าทอดทิ้งท่าน...

 

จงดูแลท่านให้มากกว่าดูแลตัวเอง

 


นัด.. รัก ป่าป๊า หม่าม๊า นะคับ  ^^